عروسک

تو را که از من بگیرند
 گیسوانم صاف می شوند
خنده هایم بی موج و
 چشمهایم عروسکی...

درخت

ریشه که بدوانم
ریشه هایم عمیق که باشند
 در تمام فصول زیبا میشوم.
دیگر
 نه طراوت بهار
 نه تابستان آتشین
نه حزنهای پاییزی
نه دردهای زمستانی
  هیچکدام

مرا زشت نمیکنند
  هیچکدام
مرا زیبا نمیکنند

 ریشه که بدوانم
 ریشه هایم عمیق که باشند
جاودانه میشوم.
برای ریشه کردنم
تو را باید
تورا که از آفتاب و آب
تو را
که از باد وخاک و آتش ظهور کرده ای …
 در عصر من

٬خدا

 با تو

 بر من

 ظهور کرده است.

لای لای آیه های تو
 که جاری می شوند،
تمام آشفتگیها را
 از ذهن ترانه های من پاک میکنند.
 دیگر میتوانم بی هیچ اندیشه ای
خیال آرام سر بر شانه شان
به خوابهای ابدی قدم بگذارم. …
 چرا در انبوه پریشان قلبم پنهان نمیشوی؟
 تقصیر تو نیست
گناه از تنگی قفس قلب من است
که به اندازه آوازهای این قناری نیست.
اگر دیوارها آوازها را شنیده باشند چه؟
 تقصیر تو نیست
 چشمان من پنهان کاران زبده ای نیستند
 تمام شهر تو را ازنگاه من دزدیده اند
گمان میکنم...
چگونه
تو را
از پنجه های تیز عقابها در امان گیرم؟
تو را که آوازهایت
تا بالاترین اوجها پر میگیرند
چگونه در امان گیرم؟
با درد
 میخندم
تا تو را
در خود پنهان کنم
 تا تو را در چشمهای من نخوانند.
تو در من نمیگنجی اما
 تو در من پنهان نمیشوی اما
تو بی اندازه ای
انقدر که از چشمهای من
ساطع میشوی
 که در صدای من
 منتشر میشوی
و مردمان
تورا
 از من میخوانند.

شیما

بی بهانه

بی بهانه

به خود می آموزم
بی بهانه دوستت بدارم.
دوستت بدارم
 بی آنکه بالهای پرشکوهت را
آسمانی من
در بندهای زمینی ام
به بوی کهنگی خاکروبه ها
 بیالایم.
دوستت بدارم
 وتو را در سماع عاشقانه ات
کیمیاوار به نظاره بنشینم
 ولب فرو بندم.
تا چشمهایم
 از کهکشان شیری چشمهای تو
 سیراب شوند
چونان که تاریکی از نور.
از هوای تو لبریز میشوم
 وبر این شانه های پر از ابر
 سبکبار عروج میکنم،
 تا امتداد نفسهایم را
 درین شور شاعرانه بی منتها
به رهایی زنجیر کنم.
 یک روز آنجا مینشینم
و پولک نگاهم را
به کهکشان شیری چشمهای تو
 میدوزم
واز ستاره باران چشمهایت
 بر این همه خاک
بر این همه بیابان ترک خورده از دروغ
می بارم.
یک روز بر برکت بی پایان بهشتینت
 مهمان میشوم .
واین تن آلوده خاکی را
در فواره های روشن دیدگانت
عریان میکنم
وبراین تارو پود بی ترانه
 با انگشتان لطافت شاعرانه ات
پر شورترین نغمه ها را
نقش میزنم.
 زیبا می شوم
 زیبا می شوم...
همه زیباییهایم را
از آن تو
 میخواهم
 و همه حزنهای کودکانه قلبم را
 به امنیت چشمهای تو
می سپارم ...
 بی بهانه دوستت میدارم
 بی آنکه بالهای پرشکوه تورا
 آسمانی من
در بندهای زمینی ام
 به بوی کهنگی خاکروبه ها بیالایم ...

شیما

باغبان

باغبان
...
بهار را
که به دستان باغ بسپارد
بهانه ماندن
تمام میشود

بهار
واژه سنگینیست
بر شانه های پیر درختان

شیما

روی خاک - Auf die Erde... Forough Farrokhzad

 „Auf die Erde“

Ich wünschte mir nie

Ein Stern der Fata Morgana des Himmels zu werden

Oder wie die Seele der Auserwählten

 Der schweigsame Gefährte des Engels zu werden

Getrennt war ich nie von der Erde

Und bekannt mit den Sternen

Auf der Erde stehe ich

Mit meinem Körper, der wie der Stengel der Pflanze

Den Wind und die Sonne und das Wasser

Aufsaugt, um zu Leben

Fruchttragend vor Lust

Fruchttragend vor Schmerz

Stehe ich auf der Erde

Damit die Sterne mich verherrlichen

Damit die Brisen mich streicheln

 Ich schau aus meinem Schalter.

Ich bin nichts außer dem Klang eines Liedes

Ich bin nicht ewig.

Außer dem Klang eines Liedes suche ich nichts.

In der Wehklage eines Genusses, der keuscher ist.

Als das einfache Schweigen einer Traurigkeit.

Ich suche kein Nest

In einem Körper, der ein Tau ist

Über der Lilie meines Körpers.

Auf der Wand meiner Hütte, die das Leben ist

Mit der schwarzen Schrift der Liebe

Gezeichnete Andenken

Der Passanten:

Angeschossenes Herz

Umgeworfene Kerze

Schweigsame, blasse Punkte

Über den verworrenen Buchstaben der Verrücktheit.

Jede Lippe, die meine Lippen erreichte

wurde ein Stern befruchtet

In meiner Nacht, die sich setzte

Auf dem Fluss der Erinnerungen.

Warum soll ich mir dann einen Stern wünschen?

Das ist mein Lied

Reizend, angenehm

Vorher war es auch nicht mehr als dies.

 روی خاک

      هرگز آرزو نکرده ام

      یک ستاره در سراب آسمان شوم

      یا چو روح برگزیدگان

      همنشین خامش فرشتگان شوم

      هرگز از زمین جدا نبوده ام

      با ستاره آشنا نبوده ام

      روی خاک ایستاده ام

      با تنم که مثل ساقه گیاه

      بادوآفتاب وآب را

      می مکد که زندگی کند

      بارور زمیل

      بارور زدرد

      روی خاک ایستاده ام

      تا ستاره ها ستایشم کنم

      تا نسیمها نوازشم کنند

      از دریچه ام نگاه میکنم

      جز طنین یک ترانه نیستم

      جاودانه نیستم

      جز طنین یک ترانه جستجو نمی کنم

      در فغان لذتی که پاکتر

      از سکوت ساده غمیست

      آشیانه جستجو نمیکنم

      در تنی که شبنمیست

      روی زنبق تنم

      بر جدار کلبه ام که زندگیست

      با خط سیاه عشق یادگارها کشیده اند

                :مردمان رهگذر

                قلب تیر خورده

                شمع واژگون

                نقطه های ساکت پریده رنگ

                برحروف درهم جنون

                هر لبی که بر لبم رسید

                یک ستاره نطفه بست

                در شبم که مینشست

                روی رود یادگارها

                پس چرا ستاره آرزو کنم؟

                این ترانه من است

                دلپذیر،دلنشین

                پیش از این نبوده بیش ازین

---

باران

سلام باران
 باران سلام...
آنچه من برای سرودن کم دارم
 یقین دارم که درد باشد
باران!
ریشه های شعر من
بر جویهای خشکیده بی درد قد کشیده اند.
 مراقب باش
مرا که از ریشه هایم بیرون میکشی
تمام تنم ترک میخورد
خاک می شود
 غبار می شود
باران!
 ریشه های من
خشکیده اند از بی آبی
ریشه های من
 درد میکنند
از بی دردی
پوسیده اند
 از بی دردی.
دردهای من
مرا شاعر نمیکنند
می دانم.
 تمام من
 تنها
رد پای حضور توست
 نه
 تنها رد پای عبور توست باران
من نمی خواهم شعر بگویم آخر
 نمی خواهم شاعر باشم آخر
 نمی خواهم شعری بگویم
 که دنیا را
افسون کنم آخر
 می خواهم
تنها از عبور تو سیراب باشم
 تنها حتی از خلا نبودنت باران
من از دردهای تو شرم دارم
 من از تو شرم دارم
از تو که برق آسمان چشمهایت
به داغ درد صیقل خورده اند
 شرم دارم.
 دردهای من اما ...
 مرا
شاعر نمیکنند باران.
آنچه من برای سرودن کم دارم
 یقین دارم که درد باشد
تن من
 گندابیست مبتلا به طاعون سکون
سرابی
آراسته
به نیلوفرهای مردآبی
 مالامال اما
 از کرمهای پلید
 که در هم میلولند
 و برگهای تنفس دریاچه را
حریصانه میبلعند.
پیکره جان تو اما رود
 رود جاری شده
 بر بستر پیچاپیچ زندگی
 پیکره تو
تراشیده از حادثه سنگها وسنگواره ها
تن تو وصال رود با دریاها
و اقیانوسها
. تو
 از زلالیها به دنیا آمدی
 از زلا لیها به دنیا آمدی
آسمان شدی
 و همه دنیا را فرا گرفتی.
دروغ گفته ام
 اگر بگویم :
"آسمان را از آن خود نمیخواهم "
تو
 آسمانی اما
چه رویای خود خواهانه حقیری!
آسمان را که نمی شود در قفس کرد و
با خود به خانه برد آخر.
چرا دلم برای تو تنگ می شود آخر؟
همه جا پر از حضور توست
 تو
در همه عکسها وصورتها و صورتکها زندگی میکنی
و همه خطوط را
 با ترانه لبهایت
به رقص وا می داری
 و همه صداها و زمزمه ها را
در صدای خود
 عاشقانه نوش میکنی
باران
چرا دلم برای تو تنگ می شود؟
 تو اینجایی...
دووور...
 نزدیک..
 تو اینجایی...
 تنها تو...
تمام لحظه ها و ثانیه ها را
 به صدای تو آذین بسته اند باران
 آخر چرا دلم برای تو تنگ می شود؟
باران!
می شود که همیشه در شعر من تکرار شوی؟
آخر تو بارانی
...تو
... تو
... تو

خانه شعر

می خواهی

 تو را

شاعرانه دوست بدارم؟

 .باشد ماه من

دنیا را

 با تو

 .از نو میسازم

خانه ای از شعر.

میترسم

اگر از خانه شعر

; قدم به بیرون بگذارم

 دستانم

 در هیاهوی مرده خیابانها

از دستانت کنده شوند ...

 .خانه ای از شعر میسازم

 خانه ای که آسمانش

 با سقف نگاه تو

آبی میشود

 وتمام پنجره هایش

 رو به چهارفصل آغوش تو

 .باز میشوند

 خانه ای استوار

بر انعطاف موجهای بازوهایت

و معطر

از شکوفه های باران خورده

 که در بطن تلاقی بوسه هایمان

. نطفه میبندند

تو به خانه می آیی

 با یک بغل قصیده

و من

چایی لب سوز

 از غزل

. می نوشانمت

 تن پوش ابریشمی دستهایت

مرا

از فریباترین جامه ها

 بی نیاز میکنند

و عطر باغهای تنت

مرا

از تمام هستی...

تو
به من

 نوزادان شعر میبخشی

و من برایت

 بچه های شعر
 به دنیا می آورم

و تو

 در گهواره گیسوانم

 به خواب می روی ...

شیما