Bis wann muss man gehen
Aus einem Land in ein anderes?
Ich kann nicht, ich kann nicht
suchen
Zu jeder Zeit eine andere Liebe und
einen Geliebten.
Wären wir nur jene zwei Schwalben,
Um unser ganzes Leben zu reisen
Von einem Frühling zu einem anderen.
Oh weh! Nun ist es längst vergangen,
Als ob es sich in mich hinein senkte
Eine dunkle, schwere Wolke in ihrem
Sturz.
Wenn ich mich deinem Kuss hingebe,
Bilde ich mir ein, dass auf meinen
Lippen
Ein flüchtiger Duft vergeht.
Es betrübt mich
Meine traurige Liebe aus Furcht vor
dem Niedergang,
So dass mein ganzes Leben zittert.
Wenn ich dich ansehe,
So scheint es, dass ich durch ein
Fenster
Meinen einzigen Baum, voll von Blättern,
In dem Gelbfieber des Herbstes
schaue.
So sieht es aus, als betrachte ich
ein Bild
Auf wirbelnden Strömen fließenden Wassers.
Tag und Nacht
Tag und Nacht
Tag und Nacht
Lass es mich vergessen.
Was bist du außer einem Augenblick,
einem Augenblick,
Der meine Augen öffnet
Am Lebensfeindlichen Ort der
Erkenntnis.
Lass mich,
dass ich es vergesse
گذران
تا به کی باید رفت
از دیاری به دیاری دیگر
نتوانم نتوانم جستن
هر زمان عشقی ویاری دیگر
کاش ما آن دو پرستو بودیم
که همه عمر سفر میکردیم
از بهاری به بهاری دیگر
آه اکنون دیریست
که فرو ریخته در من، گویی
تیره آواری از ابر گران
چو میامیزم با بوسه تو
روی لبهایم میپندارم
میسپارد جان عطری گذران
آنچنان آلوده است
عشق غمناکم با بیم زوال
که همه زندگیم میلرزد
چون تو را می نگرم
مثل این است که از پنجره ای
تکدرختم را سرشار از برگ
در تب زرد خزان می نگرم
مثل این است که تصویری را
روی جریان های مغشوش آب روان می نگرم
شب و روز
شب و روز
شب و روز
بگذار که فراموش کنم
تو چه هستی، جز یک لحظه، جز یک لحظه که چشمان
مرا
میگشاید در
برهوت آگاهی
بگذار
No comments:
Post a Comment